Այս տողերը գրել եմ 44-օրյա աղետից հետո, Զորավարի հիշատակի օրվա առթիվ։
Հիշում եմ՝ մի շարք ծանոթներ ու մտերիմներ սրտնեղել էին, թե էս ինչ ես գրել, ո՞վ կհամարձակվի ձեռք բարձրացնել Անդրանիկի հիշատակի վրա...
Չէ՛, ես ճիշտ ապրել չգիտեմ՝ քիչ եմ շարժվում, լիքը աղ եմ ուտում, լիքը ջուր եմ խմում, սիրում եմ յուղոտ բաներ ուտել, քաղցրակեր եմ, շատակեր եմ, գիշերակեր եմ, չծխող չեմ, չխմող չեմ, դիետա չեմ անում, պաս չեմ պահում...
Հանրաքվեով չի կարող սահմանադրություն փոխել, դրա համար անպայման կգնա արտահերթ ընտրությունների, ուր, ամեն միջոց գործադրելով, ձայն կհավաքի։
Իր իսկ խոսքերով ասած՝ եթե չեք ուզում, գնացեք հեղափոխություն արեք...
Էսօր կարդացի, որ Կիրանցի բնակիչները հայտնում են՝ երբ կանգնում են գյուղի կենտրոնում՝ դպրոցի նախկին շենքի մոտ կամ այլ հատվածներում, իրենց հեռախոսների էկրաններին գրվում է «Խեյրիմլի»...
Մենք Հրաչյա Աճառյանին գիտենք որպես հայոց լեզվի մեծագույն գիտնականի, «Հայերեն արմատական բառարանի» և հայոց լեզվի պատմության հեղինակի։ Բայց «Կյանքիս հուշերից» գրքում նա նաև մի տղա է, որը ջերմությամբ ու հումորով պատմում է իր հոր մասին...
Ֆրանսիայում զանգվածային անկարգություններ են։
Ճիշտն ասած՝ ես խուսափում եմ մարդկային զգացմունքների ցանկացած զանգվածային դրսևորումից։ Վերջին զանգվածային բանին մասնակցել եմ անցյալ դարի 88 թվին...
Աշխարհում կան պետություններ, որոնց ղեկավարներն առավոտից երեկո հոգնեցուցիչ կերպով կրկնում են նույն անհետաքրքիր բառերը՝ «միասնություն», «համախմբում», «ազգային համերաշխություն»...
Արծվաշենը չի տեղաշարժվում: Եվ, ընդհանրապես, Հայրենիքը չի տեղաշարժվում:
Ո՞ր խելամիտ մարդու մտքով կանցնի տեղաշարժել Կուրիլյան կղզիները, Կալինինգրադը, Ղրիմը, Աբխազիան, Հարավային Օսեթիան, Մերձդնեստրը կամ Կորսիկան: Վստահ եմ՝ նման խելամիտ մարդ չկա...
Երկբևեռ աշխարհակարգի փլուզումից հետո մոտ մեկ տասնամյակ ձգվեց ԱՄՆ-ի գերակայությամբ միաբևեռ միջազգային կարգը: 2000-ական թթ. սկզբներից Ռուսաստանը, Չինաստանը, Հնդկաստանը, Եվրոպական Միությունը, Բրազիլիան և, իհարկե, Ճապոնիան, հենվելով կա՛մ ռազմական, կա՛մ էլ տնտեսական կարողությունների վրա, մեծացրին իրենց ազդեցությունն ու դերակատարումը գլոբալ գործընթացներում...